Luciano Valente heeft in zijn eerste seizoen bij Feyenoord direct gemerkt wat het betekent om voor een topclub te spelen. De middenvelder kreeg te maken met hoge verwachtingen, felle aandacht en veel meningen van buitenaf. Toch lijkt de 22-jarige Feyenoorder daar op zijn eigen manier mee om te gaan: nuchter, open en zonder zich gek te laten maken.

In het nieuwe Feyenoord Magazine vertelt Valente opvallend open over zijn verleden. Lang voordat hij in volle stadions voetbalde, stond hij namelijk al op een ander podium. Als kind speelde hij mee in de voorstelling ‘Wel winnen, hè!’ van de stichting Positief Coachen. Door het hele land trad hij op voor volle zalen.

”Toneelspelen was in die tijd wel een passie van mij. Ik ben daar op een aparte manier mee begonnen. Mijn broer Lorenzo speelde in de jeugd bij FC Groningen, zijn team was gevraagd om een kleine scène te spelen in deze voorstelling. Daarnaast hadden ze nog een jonger iemand nodig, dus zo kwam ik in beeld voor een kleine rol.”

Die eerste kennismaking met het theater smaakte al snel naar meer. Valente kreeg steeds grotere rollen en stond op jonge leeftijd tientallen keren per jaar op het podium. ”De eerste keer dat ik op het toneel stond, ging het gelijk goed, toen werd me gevraagd of ik het vaker wilde doen. Vanaf dat moment werd mijn rol telkens iets groter en ging ik het zelf steeds leuker vinden. Uiteindelijk speelden we iets van veertig voorstellingen per jaar, door heel het land. Ik moest ook zingen en dansen. Als je het me nu vraagt, zou ik dat nooit meer doen, maar toen was ik heel makkelijk en vond ik het heel leuk.”

Opvallend genoeg leek zijn rol in de voorstelling ook op zijn eigen leven. Valente speelde een jonge voetballer die onder druk stond van zijn vader. ”Die vader wilde dat ik zo goed mogelijk presteerde, terwijl ik vooral voetbalde omdat ik het leuk vond. Dat werd een soort conflict in die voorstelling, en uiteindelijk kwam het weer goed. Ik vond het heel leuk om die rol te spelen, zeker omdat die ook een beetje leek op mijn eigen leven, want ik voetbalde zelf al. Na een jaar of twee kwam er een fase dat ik moest kiezen tussen theater of voetbal, het was niet meer te combineren. Toen heb ik voor dat laatste gekozen, want ik wilde altijd al voetballer worden.”

Toch is het acteerverleden nooit helemaal verdwenen. Sterker nog: Valente sluit niet uit dat hij ooit nog iets met televisie zou willen doen. ”Maar als het met voetbal niks was geworden, was ik waarschijnlijk doorgegaan met acteren. Ik heb altijd nog het idee dat het tof zou zijn om ooit in een serie te spelen, mits het een rol is die dicht bij mezelf ligt. Het is heel gek, maar ik heb op het toneel staan nooit spannend gevonden. Ik was nooit verlegen, vond het niet eng om voor grote zalen te staan of voor mensen te spreken, dat ging me elke keer makkelijk af.”

Volgens Valente helpt die ervaring hem nog altijd. Niet alleen in interviews, maar ook in de manier waarop hij zichzelf durft te laten zien. ”Toneelspelen heeft mij enorm geholpen met hoe ik nu ben, in interviews bijvoorbeeld. Ik zeg altijd wat ik denk, heb er geen moeite mee om mezelf te laten zien. Mijn ouders zijn ook zo, lekker open. Als ik ergens goed in ben, dan haal ik daar vertrouwen uit en wil ik dat laten zien. Eigenlijk interesseert de mening van andere mensen me dan niet veel, buiten die van familie en vrienden.”

Die houding komt goed van pas bij Feyenoord. Want hoe groter het podium, hoe meer mensen iets van je vinden. Valente beseft dat kritiek simpelweg bij voetbal op het hoogste niveau hoort. ”Ik weet ook: hoe verder je komt met wat je doet en hoe beter je wordt, hoe meer mensen er een mening over gaan hebben. Dat moet je wel van je af kunnen zetten. Als je daar niet goed mee kan omgaan, kan het weleens heel lastig worden. Ik denk dat ik op het toneel stond met de gedachte: ik dóé het gewoon, ongeacht of je het leuk vindt of niet. En zo sta ik tegenwoordig ook op het veld.”

Die mentaliteit liet hij zelfs vereeuwigen op zijn lichaam. Rond zijn overstap naar Feyenoord liet Valente de tekst ’take the risk or lose the chance’ tatoeëren. Een bewuste boodschap, juist omdat er veel werd gezegd en geschreven over zijn transfer naar Rotterdam.

”Ja, die tatoeage kwam voort uit het feit dat iedereen een mening had toen ik naar Feyenoord kwam, mensen vroegen zich af of ik het aan zou kunnen. Elke dag als ik Instagram opende, zag ik mijn eigen kop.”

Hoewel Valente begrijpt dat de buitenwereld meekijkt, probeert hij zich niet te veel te laten meeslepen door wat er online verschijnt. Helemaal negeren lukt volgens hem niemand, maar hij weet waar zijn basis ligt. ”

Je kunt wel zeggen dat je zo’n bericht dan niet leest en dat je direct verder scrolt, maar in de praktijk doe je dat niet. Ik wist dat ik altijd kon terugvallen op mijn ouders en dat kan ik nu nog steeds. Dat is een heel veilige manier om jezelf te laten zien, om dingen te doen die je leuk vindt. En als je dan een keer faalt, dan hoort dat erbij. Zo staan wij er thuis allemaal in, het gaat nooit alleen maar goed in het leven.”

Met die instelling begon Valente aan zijn avontuur in De Kuip. Hij wist dat er twijfels waren, maar liet zich daardoor niet afremmen. ”Het begint ermee dat je veel vertrouwen hebt in jezelf en wat je gaat doen. Ik had zelf voor dit seizoen bijvoorbeeld heel veel vertrouwen in mijn stap naar Feyenoord. Ik vind wel dat je ertegen moet kunnen als mensen wat over je zeggen, je moet het allemaal niet te serieus nemen.”

Valente lijkt daarmee precies te weten wat nodig is om overeind te blijven in Rotterdam. Niet alles zal vanzelf gaan, maar de middenvelder straalt uit dat hij zichzelf niet wil verstoppen. Het podium is groter geworden, de kritiek harder, maar zijn houding is hetzelfde gebleven: hij doet het gewoon.