Voor Isa Kagenaar (24), jarenlang speelster in de jeugd en later in de selectie van de Feyenoord-vrouwen, voelde haar terugkeer op het voetbalveld als een bevrijding. Na twee jaar pauze vond ze bij SCO opnieuw plezier in het spel. Geen prestatiedruk, geen fullprofregime zoals bij Feyenoord, maar simpelweg weer voetballen als hobby. “Ik heb altijd graag tussen de jongens gevoetbald,” zei ze eerder. “Het spel is sneller en fysieker, dat past bij mij.”

Door VoetbalBrabant.nl

De club stond aanvankelijk volledig open voor haar komst. De trainer was overtuigd van haar kwaliteiten, de groep leek haar te accepteren en na enkele trainingen volgden ook de eerste minuten in een oefenwedstrijd. “Ik voelde me welkom en gerespecteerd,” vertelt Isa. “Dat was precies wat ik nodig had.” Maar wat begon als een vrolijke herstart, veranderde binnen weken in een pijnlijk proces.

Hoewel de technische staf haar niveau prees, haar basistechniek, positionering en loopacties zouden volgens de trainer zelfs tot de betere van de ploeg behoren, bleek in de spelersgroep iets anders te spelen. Eén speler sprak direct uit dat hij moeite had met het idee om met een vrouw samen te spelen, al had dat volgens hem niets met haar kwaliteiten te maken. Anderen zeiden niets, maar dachten het wel. “Toen ik één training miste, hoorde ik dat het team verdeeld was,” zegt Isa. “De ene helft keek naar kwaliteit, de andere helft naar mijn geslacht.”

Op donderdag 4 december werd duidelijk hoe diep dat sentiment zat. Bij binnenkomst voelde ze dat de sfeer was omgeslagen. Na de training kreeg ze het besluit te horen: ze was niet langer welkom. Niet vanwege haar niveau, maar omdat sommige mannen haar simpelweg niet als gelijkwaardige voetballer zagen. “Het ging nooit om voetbal,” concludeert ze. “Als ik een piemel had, mocht ik wél meedoen.”

Kagenaar ziet haar ervaring breder dan één team. “We kleuren als samenleving gebouwen oranje tegen geweld en ongelijkheid. Maar op het sportpark hoor je: je kunt goed voetballen, maar liever niet bij ons.” Ze benadrukt dat gemengd voetbal al jaren is toegestaan, zolang er sprake is van respect en goede afspraken. “Meer heb je niet nodig.”

Ondanks de teleurstelling overheerst geen bitterheid. Integendeel: ze voelt juist nieuwe energie. “Ik heb weer ontdekt hoe gelukkig ik word van voetbal. Ik ben te goed voor de middenmoot van de vierde klasse en ik weet dat ik ergens wél op niveau kan meedoen.” Waar ze aanvankelijk gewoon lekker wilde ballen, heeft ze nu een missie: beoordeel voetballers op kwaliteit — niet op geslacht.

Reacties (0)

Laat een reactie achter